( صفحه 304 ) : و لاتتكلن على كفاية احد وقف عند كل امر حتى تعرف مدخله من مخرجه قبل ان تقع فيه فتندم واجعل قلبك قريباً تشاركه و اجعل عملك والداً تتبعه و اجعل نفسك عدواً تجاهده و عارية تردها فانك قدجعلت طبيب نفسك و عرّفت اية الصحة و بين لك الداء و دلَّلت على الدواء ، فانظر قيامك على نفسك . . . 10 . نقطه مقابل * ( دواؤك فيك و داؤك منك ) * چند فكر است : الف . اينكه اصلًا توجهى به درد و دواى اخلاقى و اجتماعى نيست ، مثل جوامع همجى و جاهلى كه احساس درد و ضعف و نقص و عيب و تأخّر نمىكند و هرگز آينه و مقياسى در دست نگرفته است ، فقط درد حسى از قبيل درد دندان و چشم و زخم پا و خارپا و دمل و كورك و اثر شمشير و دلدرد و دردسر را احساس مىكند و بس ، به خلاف دردها و بيماريهاى اخلاقى و اجتماعى . ب . اينكه احساس درد مىكند ولى منشأ درد را نمىشناسد و راه چاره را نمىداند ، همانطورى كه مردم همجى و جاهلى بيمارى را احساس مىكنند ولى منشأ درد را جنزدگى و نظر كردن و غيره مىدانند . اعتقاد به تطيّر و امثال اينها در حوادث ، از اين قبيل است . 11 . به هر حال يكى از افكار صحيح كه در مشرق زمين در لباس عرفان و اشراق و تصوف و در مغرب زمين در لباس يك فكر عملى زندگى درآمده همين فكر است كه * ( دواؤك فيك و داؤك منك ) * ، درد انسان در هر ناحيه از نواحى اخلاقى و روحى و اجتماعى ناشى از خودش است و دواى آن دردها هم خارج از وجودش نيست . قانون و قاعده و اصلىاست گسترده به همه شئون انسان . معنى اين جمله اين است كه كليد سعادت و شقاوت تو به دست خودت است ، تو موجودى هستى كه خودت بايد خود را بسازى * ( ( كن عصامياً لا عظامياً ) ) * ، خودساخته باش ، بلكه به يك معنى همه كس خودساخته